Time Management

Sobra. I can feel the 3rd yr vibes na talaga. Slowly sucking my life force. I lost my sense of time management. If people question me kung pano ko nagagawa ang mga bagay-bagay, well, don't admire me. PITY ME! Hahaha.

Actually, 'di naman ako ganito dati. I get things done way faster than at present. Ewan. Maybe because natambakan talaga ako ng mga dapat gawin, plus dumagdag pa ang mga reponsibilities I have to face with my organizations. Grabe na ito. Lord, give me strength. Magsisimba ako. I need guidance.

At talagang I was able to find time to write another informal entry. Shocks. I will never be a great writer. Boo. Bastaaaa. I need to take a deep breathe. Meditate.

WHAT KIND OF COUNTRY DO WE HAVE?
(Ano nga ba?)

I perfectly understand that we have to get permits before we shoot at a certain location. It's basically the rule if you want to acquire your vtrs or playbacks or whatever.

But what I don't get is that... when it comes to tourists, they're okay when they start using their freaking high end gadgets so they can brag our country to their so called fellow "breeds" back home.

But when we, the students, FILIPINO STUDENTS, the so called "Pag-asa ng Bayan" according to our national hero, Jose Rizal, we have to get permits before we can get shots of OUR OWN COUNTRY.

The reason: tourists will be able to promote our country (daw) back to their homelands. Filipinos - use it for profit or something else. There is something awfully awfully wrong with that picture.

This is the second time I've experienced this. A perfect example of HOW FAKE this (I'll use Pab's description) god-forsaken country is. Kaya hindi umaasenso ang Pilipinas eh dahil sa mentalidad na ganito. Kung wala kang tiwala sa kapwa mo, sa kalahi mo, ang kapal naman ng mukha mong magtiwala sa ibang lahi diba? (Hindi ako galit ha, hinde.) Although it's half true, they shouldn't compare us to those "types" of Filipinos. Kaya nga kami nag-aaral sa magandang eskwelahan para matuto ng ethics at respeto. Estudyante po kami. Mga estudyanteng nagtitiyagang mag-aral nang sa ganon, balang araw eh mabago naman namin ang bulok na sistema dito sa Pinas. Nang sa ganon, balang araw, umangat ang estado ng bansa natin.

I'm just super pissed of how things run in this country. Kailan ba magkakaron ng pagbabago? Ng pag-asenso? Ng pagtitiwala? Kailan?!

I guess the answer to that question is: NEVER. As long as most Filipinos would think like this, who knows where the future generation of Filipinos might end up?

***

Hahaha. I just want to vent this out. Super nagagalit lang talaga kasi ako kanina. Haha. Ayan na ang mga guwardiya sibil!!! Buti na lang something good happened at the end of the day.

Okay so I'm Busy, Who isn't?

A lot of my classmates and probably everyone I know right now is experiencing the so called hell week or perhaps, the hell semester that's still going on. For the next two weeks, there will be scarcity of sleep.

ANG SAYA DI BA? Haha. Sana magkaron ako ng time for myself and my barkada. I really miss my friends. Nazi just turned 19 last Sunday and I still haven't found the time to meet up with her. Miguel's busy with school too and his Math Society responsibilities. Still have no news fron Richard. Grace told me she'd be going back after we graduate, para daw hindi na kame haggard. Grr, that's like a year and half from now?! That's way to loooong! Si Ces bongga - representative ng HRM sa Baste. Haha! I do hope I find the time to watch the pageant next Friday. Kaya lang, mukhang malabo, I have my last quiz in SocioComm the next day. I have to earn a perfect score or maybe a high score would do to get my grades up. Sana magkaron ng make-up test! I really did flunk my third quiz. Sucks.

*Bakit ba ko nagiging grade conscious? This isn't like me... Maybe because I've been too preoccupied with outputs that I forget that I still have quizzes and written papers to be good at.

***

Been to Intramuros the whole afternoon yesterday for our Filipino documentary and got home around 8 in the evening. I've witnessed four weddings, and they all have something in common. The parents or maybe just the mom of the bride, is always crying. Haha. Siguro iniisip nila, pinalaki ko yung anak ko, pinag-aral tapos magpapakasal na siya. It's hard to see someone you've taken cared all your life, move on with the next stage of one's life, kaya siguro di mapigilan ng mga mommies na umiyak sa kasal ng anak nilang babae. I wonder what my mom's reaction would be when I reached that stage? Babaha ang simbahan! Hahaha!

My mom was talking to her friend on the phone last night and I overheard them talking about me. My mom told her friend that I just got home. "Akala ko madali lang yung piniling course ni Meng, nako ang hirap pala. Lagi nga 'tong puyat eh, tapos puro shooting pa sila." Well at least my mom sees all my efforts. They know what I've been up to. My course ain't that easy if that's what people think. It takes hard work, balance and lots of patience to be a certified Communication Arts major. Basta, hindi talaga madali maging kolehiyo. Pinakamagandang gawin, magpakasaya habang ginagawa ang lahat ng ito amidst the sleepless nights. WE CAN DO THIS!

Hindi ako Tamad Mag-Blog. Hindi.

Ilang linggo na ang nakalipas nang huli akong magsulat. Sa sobrang daming ginagawa, pati ang kumain ay nagagawa ko ng makaligtaan. Hindi naman ito dati nangyayari. Dahil na rin sa mga kaganapan malipas ang linggo, napag-isip-isip ko na gusto kong i-reformat tong blog ko. Isang taon din akong na-nose bleed sa mga pinagsasabi ko dito kaya para maiba naman, gusto kong magtagalog. Haha. Nang sa ganon, dumugo rin ang ilong ko sa mga malalalim na salitang gagamitin ko para sa blog na ito. Joke time lang. Hindi ko kaya! Ang hirap din kaya mag-tagalog ng straight. Kita mo na? Kung nakipagpustahan pala ako, talo ako agad. Pero bakit ba nalilihis ang mga pinagsasabi ko? Basta. Gusto kong mas maging free ang pagsusulat ko. Walang grammar grammar. Paki niyo ba. BLOG KO 'TO EH. This is my intellectual property. Hahaha. Kaya I can write and say everything I want. Wooo.

Ilang araw na akong may scarcity of sleep. In fairness, feeling ko pumapayat na ko at naghe-hello na ang mga eye bags ko. Sa totoo lang, nahihirapan na ako ng bonggang bongga. Pero naisip ko, tinanggap kong magpaka-bibo, kaya paninindigan ko na 'to. Sabi nga ng doctor ko, stressed talaga ako kaya apektado pati hormones ko. Ay kamusta naman yon diba? Ayan na, naguumpisa na akong maging babaeng bakla. Eeewww. Hahaha. Paki sampal nga please?

Marami na ding tao ang nahawa sa pinauso kong words, like arti-arti paparty (may nahawa ba talaga don?), chever, cherfer ka talaga, cheverlulu at marami pang iba. Nag-umpisa yon sa Calatagan eh nung nagshoot para sa Travel Show. Nakakatawa kasi ung cherfer ay nagiging subsitute or alternate word sa mga bagay at mga salitang hindi mo masabi. Oha!

At dahil naging buhay ko na ang TV Prod, magma-major na ko dito. Ito lang ang subject ko. Pero teka, hindi. Experimental Psych pala. Efff! Haha! Hindi demanding si Sir. Hindi talaga. Pero super saya ko talaga nung pumasok sa CATV Awards ang aming Awesome Weekend Experience travel show (na ako naman ang director). Kahit may delubyo at malakas na pag-ulan sa kasagsagan ng aming pagshoo-shoot, everything turned out great. Thank you Lord! At ngayon, nagpapasalamat ulit kami dahil maganda yung results ng Children's show namin entitled SPACE (Space People Arriving on Creative Earth). Ayaw namin ng mahabang title noh? Ayaw. Haha! Kahit na na-haggard ako sa pagiging technical director, MASAYA pa rin! Marami akong natutunan sa tech booth.

Worth it lahat ng pagod kahit na tinarayan ako sa Office of the National Park ng napakagandang Luneta at pinagbabayad kami ng sampung libong piso para makapag-shoot, salamat sa kanila. Kung 'di mo ko tinarayan, kung sino ka man, hindi kami napadpad sa Intramuros. At least don tahimik at supportive ang mga tao. Pft. Ano bang klaseng mentalidad meron ang mga Pilipino? Yung mga dayuhan na higit na mas magaganda ang mga camerang dala eh hindi sila pinagbabawalan magshoot sa Luneta, kami pang mga estudyante na sinasabing pag-asa ng bayan eh pagbabayarin niyo ng ganun kalaki? Mga Ipokrita at Ipokrito. Kaya hindi umaasenso ang Pilipinas dahil sa patuloy na pagbabalat-kayo niyong mga tao. Hahaha. Hindi naman ako masyadong apektado sa lagay na ito noh? Naiinis lang ako talaga.

Susulitin ko na ang post kong ito. Medyo nag-uusap na rin pala kami ni Corona Boy. Haha. Kung dati hanggang tanaw na lang ako, ngayon medyo medyo nag-uusap na kami. Nako. Ewan ko ba, hanggang ngayon, siya pa rin ang natatanging crush ko @_@ Pero siguro hanggang dun lang yon. Totoo nga siguro ang sabi nila na he's a good friend pero not an ideal boyfriend. Ay gumaganon? Sino ba nagsabi non? Haha. Basta. Narinig ko lang somewhere. Pero masaya pa rin ako kahit papano. At least ngayon, I know that he knows I exist. Yiiiikeee. Kinilig mag-isa? Haha.

Marami rin akong taong nami-miss. ME ANN!!! Huhu. Grabe. Parang ang tagal tagal tagal na talaga nating hindi nagkikita. Buti na lang kahit ilang minuto nung isang araw nakapag-kwentuhan tayo habang tumataas ang tubig sa paligid ng AB. Miss ko na rin ang mga dating CA1. Sana magkaroon ng pagkakataon na magkasama sama ulit ang buong klase. Miss ko na rin ang buong high school barkada ko. GRACE. Umuwi ka na phleaseeee. NAZI - lapit na birthday mo. CES Noo. Corny ka pa rin siguro. MIGUEL bulok na T shirt mo sa locker ko. Haha. Ariz, paramdam!!!

Sabi sa iyo, ikaw na bumabasa nito, hindi ako tamad mag-blog eh. I'm just busy. SUPEEER BUSY! Hahaha =) Sana sem break na!